Ushbu maqolada apostil mexanizmi hujjatlarning xalqaro huquqiy aylanishining asosiy tarkibiy qismi sifatida ko‘rib chiqiladi, uning rivojlanishi, joriy etilishi va zamonaviy sharoitlarda qo‘llanish muammolari tahlil qilinadi. Maqolada 1961-yilgi Gaaga konvensiyasining chet el rasmiy hujjatlarini legallashtirish talabini bekor qiluvchi qoidalari, shuningdek, raqamlashtirish sharoitida uning transformatsiyasi tatbiq etilgan. O‘zbekiston va Rossiyada apostil qo‘yish amaliyotini qiyosiy tahlil qilish asosida amaldagi tizimning samaradorligi baholangan va elektron apostillar (e-Apostilles) paradigmasining shakllanishi ko‘rib chiqilgan. Maqola ilmiy yondashuvlarni sintez qilish va xalqaro foydalanish uchun hujjatlarni autentifikatsiya qilishning dolzarb muammolariga yechimlar taklif qilish orqali ilmiy munozaraga hissa qo‘shadi.